Woensdagmorgen dertien oktober. Om zeven uur 's morgens eindigt mijn nachtdienst in Tholen. Onderweg van mijn werk naar huis wordt mijn aandacht getrokken door een oranje zwaailicht en het verkeer voor me begint langzaam te rijden. Mijn voorgangers gaan ineens op de linkerbaan rijden. Ik volg en zie vanuit mijn ooghoeken een motor en een vrachtwagen. "Godverdomme" ,denk ik hardop en juist op dat moment zie ik iemand op de grond liggen. Nog een vloek en snel zet ik mijn auto stil.

Ik ren naar het slachtoffer op de grond en zie meteen dat het foute boel is. "Mevrouw, ik ben bij u" fluister ik terwijl ik de pols probeer te voelen. Ik voel niets. Nog eens in de hals proberen te voelen. Wederom voel ik niets. Tegen beter weten in toch mijn hoofd nog bij haar gezicht houden, want als er ook maar een beetje ademhaling waarneembaar is… Ik kijk naar de voor mij onbekende vrouw en neem haar razendsnel in me op. Witte helm, blond haar, blauwe ogen, een armbandje en een trouwring. Ik kan niets meer voor haar doen…

Verderop staan mensen te bellen. Ik haast me naar het andere slachtoffer en vraag of 112 al is gebeld. Dit is zojuist gedaan. Ik buk en kijk naar de man op de motor en tot mijn grote verdriet moet ik constateren dat ik voor hem ook niets meer kan doen. Innerlijk en uiterlijk kalm ontferm ik me over de mensen die betrokken zijn bij dit vreslijke ongeval en wacht totdat politie en ambulances arriveren.

Er is bijna een uur verstreken. Iedereen doet zijn werk, ik vraag of ik nog iets voor iemand kan doen en als het antwoord daarop nee is, loop ik terug naar mijn auto. Nog steeds kalm en rustig rijd ik naar huis. Ik moet voorzichtig rijden, want er zit nog wat olie of benzine aan m'n slippers, dus ik moet uitkijken dat ik niet van m'n gas of rempedaal afschiet.

Eenmaal thuis aangekomen gaat de knop om. Huilend roep ik mijn vriend uit bed en al hortend en stotend vertel ik hem over het afschuwelijke ongeluk. Over die meneer en die mevrouw die overleden zijn. Ik denk dat het een echtpaar is. En dat ik niets meer heb kunnen doen…

De hele dag loop ik te huilen, denkend aan hen die straks het bericht krijgen dat hun ouders, familieleden, vrienden zijn omgekomen bij een dramatisch ongeval. In xe9xe9n seconde zijn levens verwoest, in xe9xe9n seconde zal het leven voor hen nooit meer hetzelfde zijn. Twee levens weggevaagd, van het xe9xe9n op het andere moment. En ik kan niets doen…

's Avonds, precies twaalf uur later ga ik terug naar de plek waar ik vanmorgen was. Ik wil bloemen neerleggen voor die meneer en mevrouw. Met een kaartje. Dat het me spijt dat ik niets meer voor hen heb kunnen doen. Met mijn beste vriendin en twee bosjes rozen rijden we naar de plek des onheils. Wezenloos en huilend lopen we daar rond. Voor de zoveelste keer vandaag draait deze foute film weer aan me voorbij. Ik denk aan de mensen die nu zo verdrietig zijn, aan het gemis en het verlies dat me zo immens en onvoorstelbaar groot lijkt.

Tot vanmorgen heb ik gesproken over die meneer en die mevrouw. Sinds vandaag hebben ze voor mij een naam. Kees en Elly.

Heb de verhalen op het web-log van Kees gelezen, met kippenvel over mijn hele lijf. De verhalen over de strijd tegen darmkanker, de overwinning, de humor en de liefde tussen Kees en Elly. We hebben elkaar nooit gekend. Toch zal ik jullie nooit vergeten… Rust zacht Kees en Elly. Voor de familie, vrienden, collega's en bekenden van Kees en Elly hoop ik dat het nu zo ondraaglijke ooit te dragen zal zijn. Heel veel sterkte, jullie zijn geen moment uit mijn gedachten.