Confrontatie.
Ze had m’n zusje kunnen zijn. Hetzelfde geboortejaar, een man en ook twee kleine kinderen die in huis rondrennen. Soms moet ik even slikken als ik de ‘status’ van een nieuwe clixebnt onder ogen krijg. Want los van de persoonsgegevens zoals naam, adres en geboortedatum staat daar ook altijd de diagnose. De diagnose die zoveel mensen al kregen. De diagnose die nog velen zullen krijgen, die ene grote, klote diagnose, die altijd en overal aanwezige kanker. Terminaal.
Donderdag had ik al het idee dat ik deze nacht niet meer hoefde te komen. Om vijf uur sprak ik hardop uit dat ik heel sterk het gevoel had dat er nog voor tien uur vanavond een telefoontje zou komen dat ik vannacht niet zou hoeven werken. Donkere wolken pakken zich samen, een fikse regenbui en de telefoon gaat. " Zojuist is mw. overleden, je hoeft er vanavond niet meer heen…"
Even staar ik stil voor me uit. De hemel huilt en met haar zijn er nu nog heel veel mensen verdrietig. Want hoewel het soms ‘goed’ kan zijn, hoewel een langer lijden vaak gewoon xe8cht onmenselijk is en hoewel je iemand die rust soms zxf3 kunt gunnen, is en blijft vijfendertig jaar gxe9xe9n leeftijd om dood te gaan. Vanavond kwam er een eind aan ruim twee jaar pijn, angst en verdriet. Vanaf vanavond moeten een man en twee kleine kinderen voorgoed afscheid nemen van hun vrouw en mama. Vanaf nu met z’n driexebn verder. Vanavond kwam er een eind aan het leven van een vijfendertig jarige vrouw.
Zij had m’n zusje kunnen zijn…
25 April 2010 at 23:55
Ik ken het helaas van veel te dichtbij. KLoteziekte.
26 April 2010 at 00:02
@ Peng: Yep, I know. En inderdaad, het is en blijft een kloteziekte!
26 April 2010 at 00:03
Deze sluipmoordenaar heeft al m’n broer en m’n zus geclaimd. Gelukkig niet op zo’n jonge leeftijd, maar het is altijd te vroeg.
26 April 2010 at 00:05
@ Uncle: Je wilt je geliefden natuurlijk nooit missen, al worden ze 135 jaar…
26 April 2010 at 15:30
Verschrikkelijk, hxc3xa8… Kwam het tijdens een opdracht ook wel eens tegen, mensen van mijn eigen leeftijd die om zo’n reden terminale zorg nodig hebben… Gewoon niet te bevatten…
27 April 2010 at 23:06
Mijn familie (opa,oma, twee tantes) van mijn vaders kant zijn allemaal door oneerlijke ziekte geveld. Inclusief mijn vader.
Het blijft oneerlijk, vaak een gevecht te moeten leveren tegen iets waar eigenlijk niet tegen te vechten valt.
Zo jong……brr.
2 May 2010 at 11:39
Brok in m’n keel… Op elke leeftijd is het een rotziekte, maar een gezin zo achterlatend…
Heftig.
4 May 2010 at 11:53
Rian,
Vreselijk, meer dan vreselijk, elke keer weer!
Maar denk ook aan jezelf. Hoe lang ga je dit nog volhouden?
13 May 2010 at 20:02
Ik leef gelukkig wel nog…
4 July 2010 at 01:58
Ik heb er enorm respect voor dat je dit toch blijft doen, en voor totaal vreemden! Ik word er de laatste paar jaar ineens enorm mee geconfronteerd in mijn directe omgeving en ik moet daar echt mijn draai in vinden! Ik heb ook zoxc2xb4n bewondering voor de xc2xb4slachtoffersxc2xb4! Wat een geestesgevecht! Zij zijn ook zo bezig om het hun omgeving niet te zwaar te maken. Een dubbel gevecht lijkt me. En de beproeving, het verdriet van hun naasten, pffffff.
Het is alleen maar te vatten als het jezelf overkomt denk ik, een totaal andere levensdimensie. Ik word er nu weer mee geconfronteerd door een directe collega die ik enorm graag mag en ik voel me een machteloze kluns! In mijn dromen kom ikxc2xb4m in allerlei gedaanten tegen! Het is iets waar je totaal geen grip op hebt, afschuwelijk!
Wel blij dat jij niet van de webbol bent verdwenen!
13 July 2010 at 13:41
Heftig. Wat afschuwelijk, voor dat gezin en voor jou. Iedere keer kennis maken met mensen en ze verzorgen terwijl je al weet dat het afscheid volgt. Poeh!